W pewien szabat Jezus przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i jedli, wykruszając ziarna rękami. Niektórzy zaś z faryzeuszów mówili: «Czemu czynicie to, czego nie wolno w szabat?» Wtedy Jezus, odpowiadając im, rzekł: «Nawet tego nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy poczuł głód, on i jego ludzie? Jak wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać». I dodał: «Syn Człowieczy jest Panem także szabatu».

    Łk 6, 1-5

komentarz: Ks. Marek Porwolik

Pokaż rozważanie 

 Ukryj 

Wejść w spoczynek Boży

        A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre, odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął (Rdz 1, 31-2, 2). Widzimy, że Boże dzieła są dobre i zobaczymy jego wypoczynek po naszych dziełach, jeśli są dobre. To na znak tego wypoczynku nakazał Hebrajczykom zachowanie szabatu. Ale oni robili to w sposób tak materialny, że oskarżali naszego Pana, kiedy widzieli jego dzieła dla naszego zbawienia w dniu szabatu. Dlatego im słusznie odpowiedział: Ojciec mój działa aż do tej chwili i Ja działam (J 5, 17), nie tylko rządząc całym stworzeniem z Nim, ale i dokonując naszego zbawienia. Ale kiedy objawiła się łaska, wierni zostali zwolnieni z zachowywania szabatu, który polegał na jednodniowym wypoczynku. Teraz, przez łaskę, chrześcijanin zachowuje wieczysty szabat, jeśli pełni dobre uczynki w nadziei przyszłego wypoczynku i jeśli się nie chwali swoimi dobrymi dziełami, jak gdyby były one jego własnością, a nie czymś otrzymanym. Tak czyniąc, otrzymując sakrament chrztu i uważając go za szabat, to znaczy spoczynek Pana w grobie (Rz 6, 4), wypoczywa od swoich dawnych dzieł, idzie po ścieżkach nowego życia i uznaje, że Bóg w nim działa jako ten, który zarządza swym stworzeniami i wypoczywa jako ten, w którym jest spokój wieczny. Bóg nie zmęczył się; stwarzając, i nie odpoczął, przestając tworzyć. Ale przez język Pisma Świętego pragnął nam dać pragnienie jego wypoczynku. Chciał uświęcić ten dzień, nawet jeśli, dla niego, który się nie męczy, pracując, odpoczynek miał większe znaczenie niż działanie. Tego właśnie nas naucza Ewangelia, kiedy Zbawiciel mówi nam, że Maria, która usiadła u jego stóp aby słuchać jego słowa, wybrała lepszą część niż Marta, nawet jeśli ta czyniła dobre rzeczy, posługując (Łk, 10, 39nn).

O księdze Rodzaju w sensie dosłownym, IV, 13-14
Św. Augustyn (354–430)

Rekolekcje: Ku świętości !

         Naśladowanie Chrystusa ujęte w jednym słowie nazywa się świętością. Jest to melodia, na którą wielu potrząsa tylko głową. Mianowicie myślą tacy: Być świętym to coś tylko dla wybranych, a nie dla przeciętnych, zwykłych ludzi. A jednak musisz pójść za hasłem: Ku świętości ! Chce tego sam Bóg: Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie (1 Tes 4, 3). Chciej tylko zajrzeć jeszcze do Pisma św.

         Pan przemówił do Mojżesza i rzekł mu: Mów do całej społeczności Izraelitów i powiedz im: Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz ! (Kpł 19, 2). Zwróć uwagę, że te słowa odnoszą się do całego zgromadzenia. Nie do poszczególnych wybranych. Bóg-Człowiek stawia ci przed oczy ideał świętości w następujących słowach: Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski (Mt 5, 48). Odnosi się to znowu do wszystkich, a nie do garstki wybranych. Książę apostołów pisze: Nie stosujcie się do waszych dawniejszych żądz, gdy byliście nieświadomi, ale w całym postępowaniu stańcie się wy również świętymi na wzór Świętego, który was powołał (1 P 1, 14). Nauczyciel narodów napomina wszystkich: W Chrystusie bowiem wybrał nas przez założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem (Ef 1, 4). Tajemnicze objawienie woła na ciebie i na wszystkich bez różnicy: Kto sprawiedliwy niech jeszcze wypełni sprawiedliwość, a święty niechaj się jeszcze uświęci (Ap 22, 11).

         Tak jest, taka jest wola Boża, byście się uświęcili ! Czego zaś Bóg żąda i co tak mocno usiłuje ci wpoić musi być dokonane, czy to miłe, czy nie. A może to być dokonane, albowiem Bóg nigdy nie domaga się niemożliwości. Powinieneś więc postanowić sobie niezłomnie, aby uświęcić się. I to dlatego jeszcze - zapamiętaj to sobie dobrze - że inaczej nie wejdziesz do szczęśliwości niebieskiej. Jest bowiem napisane: Nic nieczystego do niego nie wejdzie (Ap 21, 27).

Rozmyślania pochodzą z książki "Z Bogiem" o. Atanazego Bierbauma OFM
wydanej w Krakowie w 1934 r. za aprobatą tamtejszej Kurii Książęco-Metropolitalnej.