W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić. Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem słodkie jest moje jarzmo, a moje brzemię lekkie».

    Mt 11, 25-30

komentarz: Ks. Łukasz Piper

Pokaż rozważanie 

 Ukryj 

Zjednoczenie z Bogiem i zbawienie dusz

         Wznosząc się ponad siebie, dusza niepokojona ogromnym pragnieniem chwały Boga i zbawienia dusz, ćwiczy się przez pewien czas w cnocie, zamieszkawszy i zadomowiwszy się w celi poznania siebie, aby lepiej poznać dobroć Boga wobec niej. Bo z poznania wynika miłość, i kochając, dusza stara się iść za prawdą i nią się przyodziać. Nic nie pozwala jej tak rozkoszować się tą prawdą, nic nie oświeca jej tak bardzo, jak pokorna i ciągła modlitwa, ugruntowana na poznaniu siebie i Boga; modlitwa, odmawiana w ten sposób, jednoczy duszę z Bogiem. Krocząc śladami Chrystusa Ukrzyżowanego, przez gorące pragnienie i zjednoczenie miłosne dusza staje się Jego drugim ja. Czy tak nie pouczał nas Chrystus, mówiąc: Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, objawię mu siebie, i będzie jednym ze Mną, a Ja z nim (por. J 14,21;23). I w wielu miejscach znajdujemy podobne słowa, z których widzieć możemy, że On jest Prawdą, że przez miłość dusza staje się jedno z Nim. Aby wykazać to jaśniej, przypominam, iż słyszałam od pewnej służebnicy Boga, że gdy była zagłębiona w modlitwie wielkim porywem ducha, Bóg nie ukrywał przed okiem jej intelektu miłości, którą żywi dla sług swoich, lecz okazał ją; i między innymi rzekł: Otwórz oko intelektu i patrz na Mnie, a ujrzysz godność i piękność mojego stworzenia, obdarzonego rozumem. Poza pięknem, którą dałem duszy, stwarzając ją na obraz i podobieństwo moje, spójrz na tych co przyodziani są szatą godową miłości, ozdobioną mnóstwem prawdziwych cnót. Ci zjednoczeni są ze Mną przez miłość.

Dialog o Bożej Opatrzności, Wstęp
Św. Katarzyna ze Sieny (1347–1380)

Jezus wszedł na wzgórze i usiadł tam ze swoimi uczniami.

    J 6, 3

         Będą to zapewne poważne sprawy, które Zbawiciel omawiał z uczniami na górze. Przecież zbliżała się chwila męki i śmierci na Golgocie.

         Pomyśl tak i ty chociaż raz o śmierci. Może ogarnia cię strach na myśl o śmierci ? Czy czasem nie prowadzisz w tej kwestii polityki strusia ? To wszystko na nic się nie przyda ! Postanowiono ludziom raz umrzeć (Hbr 9, 27).

         Rozejrzyj się po świecie przyrody. Kolejne przesuwanie się pór roku woła do ciebie donośnie rok za rokiem: Nie zawsze jesteś w wiośnie życia; przyjdzie i dla ciebie lato dojrzałości, jesień śmierci i zima grobowego spoczynku. Ucz się pojmować mowę przyrody !

         Spojrzyj na swój zegarek. W przeciągu 24 godzin umiera 150 000 ludzi. Na każde tik - dwóch ! Przyjdzie czas, że wyszemrze on i dla ciebie swoje ostatnie tik-tak ! Warto pomyśleć o tym.

         Lecz kiedy przyjdzie siostra - śmierć ? Zbawiciel powiada: Nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie (Mt 24, 42). Z dzienników wyczytujesz, że dzień w dzień tylu, tylu odchodzi bez zaopatrzenia, bądź to zmiata ich choroba, łamie nieszczęśliwy wypadek, bądź też miażdży atak apoplektyczny. Co gwarantuje ci, że i ciebie nie spotka kiedyś coś podobnego ?

         A śmierć rozstrzyga - o całej długiej, nieskończonej wieczności - o niebie i piekle ! Nie ma dla ciebie trzeciego wyjścia ! Albo: Błogosławieni, którzy w Panu umierają (Ap 14, 13). Albo: Najgorsza jest śmierć grzeszników (daw. Ps 34, 22).

         Na razie wszystko jeszcze w twoim ręku. Jesteś kowalem własnego szczęścia lub nieszczęścia ! Jak sobie pościelesz za życia, tak będziesz spoczywał w godzinę śmierci i tak pozostaniesz na całą, całą wieczność ! Czytamy bowiem: Zdążać będzie człowiek do swego wiecznego domu (Koh 12, 5). Niech więc dlatego brzmi ci w uszach i w sercu napomnienie Ducha Świętego: Rozporządź domem swoim, bo umrzesz (2 Krl 20, 1). Rozporządź nim przez życie wolne od grzechu ciężkiego ! Rozporządź nim, uporządkowując swoje księgi. Rozporządź, zestawiając rachunki i długi. Rozporządź, starając się o te rzeczy, do których jesteś obowiązany. Rozporządź nim, modląc się często do św. Józefa, opiekuna dobrej śmierci. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie (Łk 12, 37).

Rozmyślania pochodzą z książki "Z Bogiem" o. Atanazego Bierbauma OFM
wydanej w Krakowie w 1934 r. za aprobatą tamtejszej Kurii Książęco-Metropolitalnej.