Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna».

    J 15, 9-11

komentarz: ks. Wojciech Surmiak

Pokaż rozważanie 

 Ukryj 

To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna

         Proszę Cię, mój Boże, spraw, bym Cię poznał i kochał, aby moja radość była w Tobie. A jeśli to nie jest możliwe w tym życiu, spraw przynajmniej, abym w tym postępował każdego dnia, aż do osiągnięcia pełni. Niech w tym życiu znajomość Ciebie wzrasta we mnie, aż się zakończy ostatniego dnia; niech wzrasta we mnie Twoja miłość i niech będzie ona doskonała w życiu przyszłym, aby moja radość, już tutaj wielka w nadziei, wydoskonali się w rzeczywistości. Panie Boże, przez Twego Syna, Ty nam rozkazałeś, a właściwie poradziłeś, żeby prosić, i obiecałeś, że nas wysłuchasz aby nasza radość była pełna (J 16,24). Zanoszę do Ciebie tę modlitwę, którą nam zaleciłeś przez tego, który jest naszym Przedziwnym Doradcą (Iz 9,5). Obym mógł otrzymać to, co obiecałeś przez tego, który jest Twoją Prawdą: aby moja radość była pełna. Prawdziwy Boże, zanoszę do Ciebie tę modlitwę; wysłuchaj mnie: aby moja radość była pełna. Niech to będzie odtąd medytacja mojego ducha i słowo moich warg. Niech to będzie miłość mojego serca i mowa moich ust. Niech to będzie głód mojej duszy, pragnienie mego ciała, żądza całej mojej istoty, aż wejdę do radości mego Pana (Mt 25,21). Boże w Trójcy jedyny, błogosławiony po wszystkie czasy. Amen

Proslogion 26
Św. Anzelm z Canterbury (1033–1109)

Kto jest z Boga, słów Bożych słucha. Wy dlatego nie słuchacie, że z Boga nie jesteście.

    J 8, 47

         Żydzi chlubili się ze swego pochodzenia od Abrahama. A Jezus rzekł im na to: Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to byście pełnili czyny Abrahama (J 8, 39). Ty chlubisz się dzięki powołaniu do świętej wiary chrześcijańskiej z tego powodu, iż jesteś dzieckiem Bożym. Dobrze, ale w takim razie pokaż to czynem. Pokaż to w potrójny sposób. Przede wszystkim miłuj Słowo Boże. Zbawiciel podkreślił to szczególnie, a św. Jan Chryzostom pisze: Tak jak jest to oznaką zdrowia, gdy u kogoś wzrasta apetyt, tak jest to także znakiem wybrania, gdy ktoś chętnie i z zamiłowaniem słucha Słowa Bożego. Dlatego nie zaliczaj się nigdy do tych, którzy nic nie chcą wiedzieć o kazaniach i duchownym czytaniu. Nie zaliczaj się do tych, którzy tylko dla krytyki przychodzą na kazania, którzy szukają w kazaniach tylko zewnętrznych blasków wymowy. Jeśli jesteś dobrej woli, to możesz z każdego kazania czegoś się nauczyć.

         Następnie szukaj chwały Bożej. Idź tu wiernie śladami swego Mistrza, który zapewnia w dzisiejszej Ewangelii: Ja czczę Ojca mego (J 8, 49). A więc nie zaliczaj się do żądnych czci i zazdrosnych, którym każde przeciwne słówko wystarcza do upadku. Nie zaliczaj się do tych przeczulonych, których świat cały kręci się koło ich urojonego punktu honoru. Nie zaliczaj się do tych, którzy ustawicznie oglądają się za czczym dymem kadzidła pochwały. Bogu samemu zawdzięczasz wszystko, Bogu też samemu niech płynie ze wszystkiego większa chwała !

         Wreszcie czyń wolę Bożą. Znowu dał ci tu przykład Chrystus. Dla niego wypełnienie woli Ojca było jego pokarmem (J 4, 34). Także wtedy i właśnie wtedy szczególniej, gdy wola ta żądała od niego ubóstwa, znoszenia niewdzięczności, oszczerstw, gorzkiej męki i wreszcie strasznej śmierci. Nie zapominaj o tym !

         Widzisz znowu, że chrześcijaństwo nie kończy się na księdze metryk. Bóg chce chrześcijańskiego czynu. Dowiedź, iż jesteś takim chrześcijaninem przez miłość Słowa Bożego, gorliwością o chwałę Bożą i przez wypełnienie woli Bożej. Wszystko streszcza się w tym napomnieniu Jezusa: Nie każdy, który Mi mówi: Panie, Panie !, wejdzie do królestwa niebieskiego (Mt 7, 21).

Rozmyślania pochodzą z książki "Z Bogiem" o. Atanazego Bierbauma OFM
wydanej w Krakowie w 1934 r. za aprobatą tamtejszej Kurii Książęco-Metropolitalnej.